آشنایی با ورزش سوارکاری

سوارکاری ورزشی با شاخه‌های متعددی است

سوارکاری ورزشی بسیار قدیمی است که از دیرباز به منظور جنگیدن یا پیام‌ رسانی به افراد آموزش داده می‌‌شد. تاریخ رام کردن اسب هنوز به درستی شناخته نشده‌ است. باستان‌ شناسان با توجه به قدیمی‌ترین آثار بر جای مانده از پیشینیان در رابطه با رام کردن اسب‌ها، معتقدند که اولین اسب‌های اهلی به بیش از سه هزار سال قبل از میلاد برمی‌گردند. قبل از آن اسب به منظور تهیهٔ غذا شکار می‌شده‌ است. البته باستان‌ شناسان در بعضی نقاط از اروپای شرقی دهنه‌هایی پیدا کرده‌اند که به شش هزار سال قبل از میلاد برمی‌گردند. این نشان می‌دهد که انسان از آن زمان سعی داشته‌ است که اسب را رام کند و از آن بهره ببرد، ولی به دلیل سرعت آن در فرار موفق نشده‌ است. قدیمی‌ترین آثار در اروپای شرقی، شمال قفقاز و آسیای مرکزی یافت شده‌اند.

قبل از آن که اسب توسط انسان رام شود، مردم از ارابه استفاده می‌کردند و آن‌ها را به حیواناتی چون گاو یا الاغ وحشی می‌بستند. بستن ارابه به اسب‌های کوتاه قد خیلی دشوار نبود، در حالی که سوار شدن بر کمر اسب باعث وحشت و رم کردن آن می‌شد. مهار و تربیت کردن اسب‌ها در زندگی مردم اوراسیا تحول و تأثیرات فراوانی به دنبال داشت. در حالی که در گذشته طی کردن مسافت‌های طولانی غیرممکن به نظر می‌رسید، انسان توانست به کشف سرزمین‌های جدید و کشور گشایی بپردازد. کم‌ کم وسایلی برای هدایت و تسلط بیشتر بر اسب مانند زین و رکاب (که از اختراعات چینی‌ها می‌باشند) ساخته شدند و در اختیار سوارکاران قرار گرفتند.

تربیت و پرورش اسب نیز، به خصوص در خاورمیانه اهمیت بسیاری یافت و صحرانشینان این مناطق به پرورش و نگه‌داری اسب‌های اصیل عربی پرداختند. سوارکاری تا اواخر قرن پانزدهم، بیشتر در جنگ‌ها معمول بود. البته در بعضی از کشورها مانند ایران باستان، به‌عنوان ورزش و سرگرمی نیز مورد توجه قرار می‌گرفت (مانند بازی چوگان)، ولی جنبهٔ هنری آن از اواخر قرن پانزدهم میلادی به بعد اهمیت یافت. سرانجام در اواخر قرن نوزدهم، با پیشرفت صنعت و جایگزین کردن اسب‌ها توسط ماشین‌ آلات، سوارکاری جنبهٔ ورزشی و سرگرمی که امروزه مشاهده می‌شود را به خود گرفت.

رشته ورزشی سوارکاری

سوارکاری، ورزشی است که شاخه‌های متعدد و علاقمندان فراوانی دارد. سوارکاری و تماشای مسابقات مربوط به آن برای بسیاری از افراد یک سرگرمی بزرگ محسوب می‌شود و شامل رشته‌هایی چون اسب دوانی، چابک سواری، پرش با اسب، چوگان، درساژ (حرکات نمایشی اسب‌های تربیت شده)، شکار با اسب، رودیو (Rodeo مسابقه با اسب‌های وحشی)، اسب دوانی استقامت و رشته‌های متعدد و تماشایی دیگر. برای آشنایی با این ورزش‌ها، بهتر است از معرفی متداول‌ترین آنها، یعنی اسب دوانی آغاز کنیم :

اسب دوانی

اسب دوانی، رشته پر سابقه در سوارکاری است که در طی قرون متمادی اجرا می‌شده است، ارابه رانی، یک مثال از مسابقات سرعت در زمان روم باستان است. در اساطیر تمدن‌های مختلف نیز، به مسابقه با اسب بسیار اشاره شده است و راندن ارابه و داشتن اسب‌هایی جادویی، از ویژگی‌های قهرمانان اسطوره به شمار می‌رود و خود دلیل موجهی برای اهمیت اسب و سوارکاری در تمدن‌های باستانی به شمار می‌رود. مهمترین شکل اسب دوانی، چابک سواری با اسب‌های اصیل یا thoroughbred racing نام دارد و در بسیاری از کشورهای جهان علاقمندانی دارد. (لازم به توضیح است که نژاد تروبرد، در اصل نژادی ترکیبی است که از ترکیب اسب‌هایی با ویژگی‌های مشخص چون اندام قوی، سرعت، زیبایی، مقاومت و… به دست آمده‌اند و متخصصان پرورش آنها، با پرداخت مبالغ گزاف، مادیان یا اسب نر خاصی را برای گرفتن نطفه اجاره می‌کنند تا کره‌هایی با مشخصات اصلاح شده به دست بیاورند.)

ارابه رانی تک اسبه نیز در ایالات متحده، کانادا، استرالیا، فرانسه، ایتالیا و اسکاندیناوی تا حدی مورد توجه است. مسابقه اسب دوانی برای اسب‌های کوچک و قوی که کوارتر هورس quarter horse نامیده می‌شوند نیز در ایالات متحده طرفداران بسیاری دارد. امروزه در بسیاری از کشورهای جهان، پرورش، اصلاح نژاد و تربیت اسب و همچنین برگزاری و شرکت در مسابقات اسب دوانی یک فعالیت اقتصادی قابل توجه به شمار می‌آید و جالب است بدانید که صنعت قمار یکی از حامیان بزرگ آن است، زیرا شرط بندی بر روی اسب، یکی از رایج‌ترین و به نوعی قابل دسترس‌ترین انواع قمار به شمار می‌رود و برای گردانندگان این صنعت بسیار سودآور بوده است.

سوارکاری و اسب

از مسابقات National Hunt Racing

اسب‌های استثنایی و خاص، می‌توانند در مسابقات برنده میلیون‌ها دلار شوند و فروش نطفه آنها برای اصلاح نژاد، میلیون‌ها دلار به جیب صاحبانشان سرازیر می‌کند. سبک مسابقه، مسافت تعیین شده و شیوه برگزاری آنها، بسته به کشوری که برنامه در آن اجرا می‌شود با