با علائم خونریزی داخلی آشنا شوید

خونریزی داخلی انواع متنوعی دارد

علائم و نشانه‌های خونریزی داخلی شامل سرگیجه، درد، تنگی نفس، افزایش ضربان قلب و … است. اینها علائم کلی خونریزی داخلی است، فرقی نمی‌کند خونریزی در چه قسمتی باشد اما ممکن است علائم دیگری نیز تجربه کنید که ناشی از خونریزی قسمت مشخصی از بدن باشد مانند کبودی اطراف ناف یا پهلو ناشی از خونریزی شکم. خونریزی داخلی برای کودکان و زنان باردار می‌تواند خطرناک باشد. عوارض خونریزی داخلی می‌تواند شامل شوک و مرگ بافت‌ها باشد.

خونریزی داخلی انواع متنوعی دارد. می‌تواند آهسته و موذی باشد یا بزرگ. می‌تواند بدون علائم یا با علائم کمی همراه باشد، یا با شوک و از دست دادن هوشیاری همراه باشد. ممکن است هیچ دلیل یا منبع مشخصی نداشته باشد، یا علامت مشخصی مانند زخم داشته باشد. متاسفانه حتی در مورد تروما نیز، علائم بلافاصله آشکار نمی‌شود و به بررسی دقیق‌تری نیاز است.

در مورد خونریزی داخلی، میزان خونریزی لزوما وخامت شرایط را نشان نمی‌دهد. ممکن است میزان زیادی خون در قسمتی از بدن جمع شده باشد پیش از آنکه علائم و عوارضی بروز کند. برعکس حتی خونریزی کوچکی در قسمتی از بدن مانند مغز، می‌تواند علائم مشخص و حتی مرگ به همراه داشته باشد.

علل

اطلاع یافتن از شرایطی که می‌تواند سبب خونریزی داخلی شود، به شما در تشخیص علائم کمک می‌کند. برخی علل بالقوه خونریزی داخلی عبارتند از:

تروما:

مکانیسم‌های متعددی سبب می‌شوند تروما منجر به خونریزی داخلی شود و گاهی بیش از یک مکانیسم در آن دخیل است. این مکانیسم‌ها عبارتند از:

  • ترومای نافذ: وقتی جسمی وارد بدن می‌شود، ممکن است به ساختارهایی که در مسیرش قرار دارد، آسیب بزند درنتیجه ساختارهای اطراف را فشرده سازد.
  • ترومای بلانت: این تروما می‌تواند موذی‌تر باشد و در ابتدا هیچ علائمی نداشته باشد. اما دلیل رایج خونریزی داخلی است.
  • آسیب کاهش سرعت: وقتی کاهش سرعت ناگهانی رخ می‌دهد، مانند تصادف اتومبیل، ممکن است پارگی در رگ‌های خونی به خصوص جایی که ارگان‌های بدن به هم متصل هستند، رخ دهد. این می‌تواند سبب آسیب مغزی مانند لخته شدن خون در مغز شود.
  • شکستگی: برخی انواع شکستگی با خونریزی زیادی همراه است. شکستگی استخوان بزرگ دست، پا و لگن اغلب با خونریزی قابل توجهی همراه است. شکستگی استخوان می‌تواند سبب پارگی رگ‌ها و دیگر بافت‌ها شود.

سرگیجه و خونریزی داخلی

آئوریسم (بیماری عروقی):

رقیق و بزرگ شدن رگ‌های خونی می‌تواند سبب پارگی رگ‌ها شود. گاهی این پارگی به دلیل فعالیت شدید رخ می‌دهد و گاهی در زمان استراحت و در طول خواب. آئوریسم تقریبا در تمام رگ‌های خونی می‌تواند رخ دهد اما در مورد مغز، آئورت سینه و آئورت شکمی رایج‌تر است.

اختلالات خونی و رقیق شدن خون:

اختلالات خونی ممکن است سبب خونریزی خود به خودی شود یا وقتی با دیگر علل همراه باشد، احتمال خونریزی داخلی را بالا ببرد. برخی از این اختلالات مانند هموفیلی از زمان تولد ظاهر می‌شوند، در حالی که برخی اختلالات خونی جزئی تا بزرگسالی خود را نشان نمی‌دهند.

داروهای ضدانعقاد خون و مهارکننده‌های پلاکت‌ها می‌توانند خطر خونریزی داخلی را افزایش دهند. اگر از این داروها استفاده می‌کنید، باید نسبت به علائم خونریزی داخلی هوشیارتر باشید. داروهایی مانند آسپرین و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ادویل (ایبو بروفن) نیز خطر را بالا می‌برند. برخی ویتامین‌ها و مکمل‌ها نیز می‌توانند خطر خونریزی را بیشتر کنند.

نشانه‌های دائمی

باید تاکید کنیم که اندازه خونریزی هیچ ارتباطی با علائم ظاهری ندارد. در مورد تروما، فقدان علائم یا نشانه‌های اولیه خونریزی داخلی بدان معنا نیست که فرد مشکلی ندارد. گاهی آسیب کبد یا طحال مانند آسیب ناشی از تصادف اتومبیل، ساعت‌ها یا روزها بعد از تصادف بروز می‌کند. علائم نشان‌دهنده خونریزی داخلی عبارتند از:

ضعف و سرگیجه:

خونریزی سریع یا از دست دادن مقدار زیادی خون معمولا سبب ضعف و سرگیجه می‌شود. در موارد خونریزی تدریجی یا از دست دادن مقدار کمی خون، سرگیجه می‌تواند تنها در صورتی که فرد تلاش می‌کند بایستد، ظاهر شود.

درد:

درد علامت رایج خونریزی داخلی است. علائمی چون درد شکمی شدید یا سردرد شدید می‌تواند همیشه توسط پزشک تشخیص داده شود. در دیگر قسمت‌های بدن، درد می‌تواند تنها در قسمت مبتلا به خونریزی رخ دهد. در مناطقی مانند شکم، محل درد لزوما ناحیه دچار خونریزی نیست. وقتی خون در شکم، دیافراگم را تحریک کند، ابتدا درد در شانه‌ها حس می‌شود.

تنگی نفس:

تنگی نفس یا عدم توانایی در تنفس عمیق، می‌تواند نشانه خونریزی داخلی در هر جای بدن باشد. در جریان خونریزی، گلبول‌های قرمز و هموگلوبین کمتری وجود دارند که اکسیژن را به بافت‌ها برسانند و کمبود اکسیژنی که به بافت‌ها می‌رسد، سبب تنگی نفس می‌شود. تنگی نفس به خصوص در مورد خونریزی در حفره سینه رایج است یا زمانی که تجمع خون در شکم به دیافراگم فشار می‌آورد، در نتیجه جریان هوا به ریه‌ها محدود می‌شود.